Een fragment uit het boek ‘De duivel en het meisje’ van Paolo Coelho illustreert op prachtige wijze hoe horen van stemmen ervaren kan worden:
Op dat ogenblik zei een zachte, vriendelijke stem tegen hem dat hij niet alleen was, dat alles wat er gebeurt was, een zin had.
- en die zin was niet anders dan te laten zien dat het lot van eenieder vastligt. Tragedies zullen zich altijd voordoen, en wat we ook doen, het kwaad dat ons te wachten staat, is onontkoombaar, het ligt vast en veranderen kunnen we niets.
‘ Het goede bestaat niet: de deugd is een van de vele vermommingen van angst, ‘ had de stem gezegd. ‘ Wanneer de mens dat begrijpt, zal hij inzien dat deze wereld slechts een geintje is van God en niet meer dan dat.’
Aansluitend begon de stem – die zich bekendmaakte als de vorst van deze wereld, de enige kenner van wat er op aarde gebeurt – hem de mensen te laten zien die om hem heen op het strand waren. De fantastische vader die bezig was spullen in te pakken en de kinderen hielp bij het aantrekken van iets warms, die graag een affaire zou beginnen met zijn secretaresse, maar doodsbenauwd was voor de reactie van zijn vrouw. Zijn vrouw die graag zou werken en onafhankelijk wilde zijn, maar doodsbenauwd was voor de reactie van haar man. De kinderen die zich goed gedroegen uit angst voor straf. Het meisje dat een boek las, alleen onder de parasol, ogenschijnlijk onverschillig, maar doodsbang om de rest van haar leven alleen te moeten blijven. De jongen met het racket die fitnessoefeningen deed, doodsbang omdat hij aan de verwachtingen van zijn ouders moest voldoen. De kelner, die rijke gasten tropische drankjes serveerde, maar die het angstzweet uitbrak bij de gedachte dat hij ieder ogenblik ontslagen kon worden. Het meisje dat ballerina wilde worden, maar dat rechten was gaan studeren, bang als ze was voor wat de buren wel niet zouden zeggen. De oude man, die niet rookte en niet dronk, zei dat hij het zo prettiger vond, terwijl hij in werkelijkheid de angst voor de dood in zijn oren hoorde suizen...